หนังสือชื่อว่า “รู้แล้วรวยโคตร” เป็นอีกหนึ่งเล่มที่ผมเรียกมันว่า หนังสือประเภท “จิตวิทยาความมั่งคั่ง ร่ำรวย” หนังสือประเภทนี้ผมค่อนข้างติดใจที่จะอ่านมากๆ เนื่องด้วยความอยากรู้อยากเห็นความคิดมุมมองคำแนะนำของผู้เขียนที่จะพาผู้อ่านไปสู่เส้นทางของความร่ำรวย ซึ่งก่อนหน้านี้ ผมได้เขียน review หนังสือแนวนี้เอาไว้เล่มนึงแล้ว คือหนังสือที่มีชื่อว่า “รวยได้ไม่ต้องเอาถ่าน”

ผู้เขียนหนังสือเล่มนี้ คือ วิน เอี่ยมอ่อง ซึ่งผมรู้จักเค้าในฐานะ “นักมายาจิต” ไม่ใช่ฐานะ “คนรวย” สิ่งที่หวังจะได้อ่านคือมุมมองทางจิตวิทยา และแอบหวังไว้เล็กๆด้วยว่าจะมีแนวทางสะกดจิตตัวเองแบบพื้นๆที่ช่วยให้ผมเปลี่ยนความคิดทางการทำงานเพื่อหาเงินได้ สิ่งที่ผมได้อ่านเป็นอย่างไรบ้างนั้น ขอสรุปเอาไว้คร่าวๆใน บันทึกนี้ครับ

จุดประเด็นเรื่อง วาระแห่งชาติอีกครั้ง เรื่องของการอ่านหนังสือ กำลังคิดว่าหากให้เด็กไทย หรือคนไทยถูกล้อมรอบด้วยหนังสือจำนวนมากๆ อาจจะมีความเป็นไปได้ว่าจะอ่านหนังสือมากขึ้นก็ได้ เช่นกรณีของผม ที่ที่บ้านมีห้องสมุดเล็กๆ ของคุณพ่อภายในบ้าน และในส่วนของพี่ชายผมเอง เค้าก็มีมุมหนังสือ ที่เก็บหนังสือไว้เต็มไปหมดเหมือนกัน จึงให้ความรู้สึกที่คุ้นเคยกับการมีหนังสืออยู่รอบตัว และต่อไปจากนั้น อาจจะเป็นไปได้ว่า จะรู้สึกแย่ถ้ารอบตัวไม่ถูกล้อมรอบด้วยหนังสือ .. และการมีหนังสือรอบตัวมากๆ จะไม่มีสักครั้งหรือที่จะเริ่มหยิบมันมาอ่าน วันละนิดๆ

ช่วงที่ผ่านมา บ้าการพับกระดาษเป็นรูปดาวทรงเรขาคณิตมากๆ พับมาได้แล้วหลายแบบ ตั้งแต่ง่ายๆ ใช้กระดาษไม่กี่แผ่น ไปจนถึงยากๆ เสียเวลาหัดทำหลายวัน และเสียเวลาหลายชั่วโมง กว่าจะทำเสร็จสักอัน, ทำเสร็จก็เก็บเอาไว้ตั้งนาน รอให้ทำเสร็จเยอะๆ หลายแบบ ค่อยเอามาอวดกัน เดี๋ยวเอามาแค่อันเดียว แล้วโม้ จะถูกมองว่า มีดีแค่นี้ ก็เอามาโม้แล้ว… ก็ถึงเวลาที่จะเอาเรื่องราวมาแชร์กัน มาเล่าสู่กันฟัง

Blog / Webboard เป็นเทคโนโลยีที่ได้รับความนิยมในเมืองไทยมาสักระยะแล้ว คนไทยหลายประเภทรู้จักการใช้งานระบบเหล่านี้ และรแสดงความคิดเห็นกันอย่างอิสระ ด้วยการยอมให้ผู้เขียนความคิดเห็นสามารถปกปิดตัวตนของตัวเองได้ ทำให้การเขียนสามารถทำได้ไม่ยั้งมือ และเลือกใช้ภาษา คำพูด หรือประโยค ที่สร้างความขุ่นเคืองให้ผู้อ่านได้เช่นกัน.. นี่แหละไทยแท้

ในการฝึกอบรม โครงการพัฒนาผู้ประกอบการอุตสาหกรรม รุ่น 212 หรือ คพอ.212 ที่จัดขึ้นให้แก่กลุ่มผู้ประกอบธุรกิจจังหวัดปัตตานี ยะลา นราธิวาส ช่วงประมาณเดือน กุมภาพันธ์ 2553, ในการอบรมนี้ จะต้องทำแผนธุรกิจออกมาด้วย เพื่อเป็นการทดสอบความรู้ความเข้าใจในเนื้อหาที่อบรม สำหรับกลุ่มของผมเขียนแผนธุรกิจโรงงานผลิตมะพร้าวอบกรอบปรุงรส พร้อมรับประทาน ยี่ห้อ Go-Go Smile เป็นแผนธุรกิจที่ได้คะแนนที่ 1 ในรุ่นครับ

รู้สึกขำๆ นิดๆ ในตอนที่ได้รับการติดต่อเสนอบริการทำ Search Engine Optimize จากผู้ให้บริการที่ไหนก็ไม่รู้, ที่ขำเพราะว่าผู้ที่เสนอ ดูเหมือนจะสุ่มเลือกลูกค้าไปเรื่อย โดยไม่ตรวจสอบข้อมูลของลูกค้าก่อนล่วงหน้าเลย ในกรณีของผมเอง “คำ” ที่จำเป็นที่สุดคือคำว่า “ที่นอนยางพารา” และเมื่อ Search คำว่า “ที่นอนยางพารา” ด้วย Google ก็จะพบเว็บของ ที่นอนยางพารา PATEX อยู่ชื่อที่ 2-3 หน้าแรกของการ Search แล้วนั่นเอง, จึงรู้สึกอยากเขียนบันทึกเอาไว้ เผื่อว่าอาจจะมีประโยชน์สำหรับคนที่ผ่านไปมาบ้าง

ระหว่างวันที่ 10-12 มีนาคม 2553 ที่ผานมา ผมได้นำสินค้าที่นอนยางพาราหมอนยางพารา ฟองยางพาราสำหรับอุตสาหกรรมเครื่องนอน ไปออกแสดงในงาน Thailand International Furniture Fair 2010 หรือที่มีชื่อย่อว่า TIFF 2010 เป็นครั้งที่ 4 แล้วสำหรับผมที่ไปออกงานนี้ สำหรับงวดนี้ผมก็เก็บรูปภาพบู๊ทเอาไว้เป็นหลักฐานเหมือนทุกๆปีที่ผ่านมา เพื่อให้รู้ว่างานที่ตัวเองทำเป็นอย่างไรบ้าง บันทึกนี้รวมเอารูปภาพเหล่านี้เอาไว้ครับ

งานสัมนากึ่งวิชาการกึ่งเล่าประสบการณ์ที่ชื่อว่า GoTrainingLive เป็นงานที่จัดขึ้นโดยทีมงานนิตยาสารชื่อว่า Go Training ซึ่งเป็นนิตยาสารเกี่ยวกับ HR ครับ, งวดนี้ผมไปช่วยงานนี้ด้วยในด้านของเสียงสำหรับวงดนตรีวงหนึ่งที่เป็นหนึ่งในแขกรับเชิญกึ่งวิทยากรด้วย คือวงที่ชื่อว่า iHear Band ครับ ในการรับหน้าที่ผู้ช่วยวิศวกรเสียงในครั้งนี้ ก็ได้เก็บเกี่ยวเรื่องราวมาเล่าสู่กันฟังนิดหน่อย ดังที่จะเขียนบรรยายเอาไว้ในบันทึกนี้ครับ

ตั้งแต่วันที่ 29 มกราคม 2553 มาจนถึงวันนี้ อยู่ในช่วงอบรมบ่มนิสัคนทำธุรกิจ.. ในโครงการที่มีชื่อว่า “โครงการพัฒนาผู้ประกอบการอุตสาหกรรม” หรือ คพอ. รุ่นที่ผมเรียนเป็นรุ่นที่ 212 .. ผมเอากล้องไปด้วย แล้วก็ถ่ายๆไปเรื่อยสนุกๆ ก็คิดว่า น่าจะรวบรวมรูปที่ชอบเอาไว้สัก 20 รูป ในบันทึกนี้ครับ

คพอ หรือที่ย่อมาจาก “โครงการพัฒนาผู้ประกอบการอุตสาหกรรม” (มั๊ง) ได้เปิดจัดอบรมรุ่นที่ 212 เป็นการรวมผู้ประกอบการจากพื้นที่จั้งหวัด ปัตตานี ยะลา นราธิวาส ซึ่งผมก็สมัครเข้าร่วมการอบรมครั้งนี้ด้วย, การอบรมครั้งนี้ กินระยะเวลาประมาณ 3 สัปดาห์ ซึ่งก็ไม่ใช่ว่าจะหนักมาก แต่ก็ไม่ได้สบายเอาซะเลย โดยเฉพาะกรณีที่จะต้องทำงานไป และัก็อบรมไปด้วย.. สำหรับบันทึกนี้ จะเขียนเล่าเรื่องราวคร่าวๆ เกี่ยวกับประสบการณ์ที่ผมได้รับมาจากการอบรม 3 วันแรก ที่เป็นการอบรมในหัวข้อที่ว่า “การสร้างแรงจูงใจไฝ่สัมฤทธิ์” จากภาษาอังกฤษ ที่คิดว่ามาจากคำว่า Achievement Motivation Training

ในช่วงเวลาปีใหม่ไม่กี่วันนี่แหละ ที่ทำให้ผมได้มีเวลาหยุดคิดบ้าง ว่ามีอะไรที่พลาดไปบ้าง มีอะไรที่ขาดหายไปจากชีวิตบ้าง ในช่วงเวลาที่ชีวิตขึ้นไปสูงสุด และต่ำสุด เราเป็นอย่างไรบ้าง ได้รู้อะไร ได้ศึกษาอะไร และได้บทเรียนชีวิตอะไรบ้าง ผมก็พอจะสรุปเรื่องที่ผุดขึ้นมาในหัว ในช่วงเวลา 2-3 วันนี้ได้ดังนี้