วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2552, เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมมีความจำเป็นอย่างมากที่ต้องตื่นเช้า เนื่องจากมีงานตอนเช้าที่จะพลาดไม่ได้ นั่นคือการเดินทางไปหาดใหญ่รับลูกค้าที่สนามบิน เครื่องบินลงเวลา 8.15 น., และผมก็มีงานที่ยังทำไม่เสร็จ ก็คือการเตรียมตัวสอน ดังนั้นก็เลยพ่วงงานเข้าด้วยกัน และก็ตื่นเช้ากว่าปกติ หรือว่านอนน้อยกว่าปกตินั่นเอง

ผมใช้นาฬิกาปลุก ตั้งเวลาปลุก 2 ครั้ง คือ ครึ่งแรกตอนตี 4 และครั้งที่ 2 ตอนตี 4 ครึ่ง, โดยที่รู้อยู่แล้วว่า ครั้งแรกที่นาฬิกาปลุกดัง จะตื่นมาปิด และกระโดดลงไปนอนต่อในทันที, ครั้งถือ 2 ก็ตื่นมาปิดอีก แต่ครั้งที่ 2 นี้ ต้องบังคับใจตัวเองให้ไม่นอนต่อให้ได้, ซึ่งมันก็ยากพอควร แต่ผมก็ตะโกนบอกตัวเองในใจว่า “หมดเวลาโปรโมชั่นแล้ว”

ความแตกต่าง ระหว่าง การตื่นขึ้นมา กับการนอนต่อ ก็คือ “สบายกว่า” นอนต่อ มันสบายกว่ามาก ความเมื่อยล้าที่ยังคงอยู่บนร่างกาย มันหายไป อาการปวดหัวมึนหัว ก็ลดลง พลังงานที่ต้องใช้ก็น้อยกว่า บนเตียงอุ่นกว่า ฯลฯ… ของเหล่านี้มันยากต่อการปฏิเสธจริงๆ..

แต่ในวันนี้ที่ตื่นได้ ผมอยากจะยกความดีความชอบให้แก่ความสนุกในการเขียน Blog เลยล่ะ, เพราะเวลาโปรโมชั่นของการนอนต่อ ครึ่งชั่วโมงของผมนั้น นอกจาก ร่างกายใช้ในการพักผ่อนแล้ว ผมก็ไปคิดว่า จะเขียน Blog ได้อย่างไรดี, หาคำพูดที่จะเอามาบรรยาย .. ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่การคิดที่มีประสิทธิภาพมากมาย เพราะเป็นการคิดในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น ก็ยังเป็นการกระตุ้นความอยากที่จะตื่นได้..

คำว่า “หมดเวลาโปรโมชั่นแล้ว” นั่นคือคำที่คิดได้ในตอนที่นอนนั้น… เออ มันก็รู้สึกฮา ดี นิดๆ ..  แล้วผมก็ตื่นขึ้นมาได้ แต่ว่าจะตั้งใจทำงานเตรียมตัวสอน และเตรียมตัวไปหาดใหญ่ได้ดีแค่ไหน นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

(No Ratings Yet)

 Loading ...