บันทึกครั้งที่แล้ว ผมบ่นๆ เรื่องการปล่อยปละละเลย Todo list ของตัวเอง โดยที่ผมมีข้ออ้างที่ไม่น่าฟัง ว่าผมมีงานเยอะ และเมื่อเข้ามาถึงที่ทำงาน ก็เจองานเต็มไปหมดที่ต้องทำ และเพียงแค่งานที่อยู่ตรงหน้าก็มากเกินพอแล้ว โดยไม่ต้องไปสนใจรายการสิ่งที่ต้องทำที่จดเอาไว้ในกระดาษ .. แต่จากการศึุกษาจากทั้งหนังสือ เว็บไซต์ และจากประสบการณ์ของตัวเอง ก็ทำให้รู้ว่าเจ้ารายการสิ่งที่ต้องทำ ที่เคยเขียนเอาไว้ มันเป็นสิ่งสำคัญที่ควรทำ และมีผลดีต่ออนาคตทั้งนั้นเลย ดังนั้นผมจึงต้องรื้อฟื้นการจัดทำ Todo list ของตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง.. บันทึกนี้จะเขียนเกี่ยวกับ การทำ Todo list โดยใช้หลักการของ GTD

ผมเองมีเรื่องที่ต้องทำเยอะแยะ ทั้งงานที่ทำงาน ซึ่งผมก็รับผิดชอบหลายเรื่อง ต้องประสานงานกับผู้ร่วมงานหลายคน ลูกค้าหลายราย, งานที่บ้านที่ต้องรับผิดชอบ, และก็เรื่องส่วนตัวต่างๆ ที่อยากทำอีกหลายประการ.. และต้องยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า ผมปล่อยปละละเลยกับการจัดลำดับความสำคัญของงาน เพราะพอเริ่มต้นวันมาก็ต้องเจองานกองรออยู่ตรงหน้า โดยไม่ต้องไปคำนึงถึงงานอื่นๆที่อยู่ในรายการ มาถึงตอนนี้ กลับกลายเป็นว่า พอเวลาผ่านไป การทำงานในแต่ละวัน มันทำให้เรารู้ว่าไอ้สิ่งที่เราเขียนลงไปอยู่ในรายการสิ่งที่ต้องทำนั้น .. มันต้องทำจริงๆ ก็เลยต้องยกเอา GTD ขึ้นมาใช้อีกรอบ.. บันทึกนี้ ระบุปัญหาส่วนตัวของผม..

หลายคนต้องการความเร็วและความสะดวกในการเข้าถึงข้อมูล email, รายชื่อผู้ติดต่อ, รายการภารกิจต่างๆ และบันทึกสั้นๆ ต่างๆของตัวเอง ไม่พูดถึงกันว่าข้อมูลดังกล่าว เหล่านั้นถูกเก็บเอาไว้ที่ไหน แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่ ยังคงเลือกโทรศัพท์อัจฉริยะ เป็นทางออกสำหรับคำถามนี้ ไม่ว่าจะเป็นมือถือที่ใช้ระบบปฏิบัติการ Window Mobile, Symbian OS, Java mobile, Blackberry, iPhone หรือแม้กระทั่ง iPod, ถ้าหากปัญหาที่กวนใจของคุณคือ การโอนข้อมูลระหว่างเครื่องคอมพิวเตอร์ กับมือถือของคุณ หรือการโอนข้อมูลระหว่างมือถือด้วยกันเอง หรือแม้แต่การโอนข้อมูลข้ามระบบปฏิบัติการ Funambol อาจจะเป็นระบบที่ให้ทางออกแก่คุณได้

ผมได้ติดตั้ง Google Analytics เอาไว้เพื่อติดตามดูจำนวนผู้เข้าชม และที่น่าตื่นเต้นก็คือ มีข้อมูลที่บอกว่าประมาณ 3-5% ของผู้เข้าชมทั้งหมด ต่ออินเตอร์เน็ตด้วย Wifi และ GPRS หมายถึงมีคนใช้มือถืออ่านเว็บของผมด้วย (อย่างน้อยๆก็ 1% วะ) ดังนั้นก็เลยปรับปรุงเว็บเพื่อให้สามารถดูได้ด้วยมือถือ โดยแบ่งเป็น 2 แบบ คือ กลุ่มคนที่ใช้ iPhone/iPod Touch และ กลุ่มคนที่ใช้ Smart Mobile ทั่วไป

ผมเขียนบันทึกนี้ด้วยอารมณ์ที่อยากระบาย และกึ่งๆปลง, เรื่องที่จะพูดถึงก็คือ ข้อมูลที่อยู่บนอินเตอร์เน็ต โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Blog กลายเป็นของที่ถูกมองว่า ใครๆก็เอาไปใช้ได้ โดยไม่ต้องขอจากเจ้าของข้อมูลนั้น, ความรู้ ไอเดียต่างๆ ถูกนำเอาไปใช้ โดยไม่มีการอ้างอิงถึงแหล่งที่มา, จากประสบการณ์ของตัวเอง รวมไปถึงประสบการณ์จากเพื่อนๆด้วย, อยากจะแสดงความคิดเห็นเล็กๆน้อยๆ เกี่ยวกับกรณีนี้ ซึ่งก็น่าจะพอมีสาระให้อ่านกันบ้างครับ

หนังสือชื่อว่า “รวยได้ ไม่ต้องเอาถ่าน” เป็นหนังสือที่ผมเรียกเอาเองว่า เป็นหนังสือประเภท “จิตวิทยาแห่งความมั่งคั่งร่ำรวย” จะว่าแนวเดียวกับพวก Rich Dad / Poor Dad ก็ไม่ใช่ มันออกจะเป็นหนังสือที่อยู่ระหว่าง พวกหนังสือการเงินการลงทุน กับหนังสือพวก Positive Thinking.. ผมได้แนะนำให้เพื่อนๆ หลายๆคน ลองอ่านหนังสือเล่มนี้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่า จะมีกี่คนกันที่มีเวลาลงมืออ่านหนังสือขนาดประมาณ 300 หน้าจนจบได้ ในเมื่อชีวิตเค้ามีอะไรให้ทำมากมายอยู่แล้ว ก็เลยคิดว่า จะลองเอาหนังสือเล่มนี้มาเล่าให้ฟังกันสั้นๆ

ต่อยอด POST ของเสี่ย pHz (http://phz.posterous.com), เสี่ย wit (http://wit.posterous.com) และคุณ Mash (http://www.mash.pmtkmitnb.com) จากหัวข้อเดียวกัน “โลกที่ไม่มีวันเหมือนเดิม” โดยขอยกโจทย์ของบันทึกนี้ มาจาก POST ของเสี่ย pHz เลย ก็คือ “การบันทึกเรื่องราวส่วนตัวว่าผ่านเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง แล้วนับแต่นั้น วิธีการมองโลกเปลี่ยนไปอย่างไม่มีวันเหมือนเดิม”