“it’s not your salary that makes you rich; it’s your spending habits” – Charles A. Jaffe วันนี้ดู TV รายการหนึ่ง คาดว่าเป็นรายการวิเคราะห์ข่าวทางเศรษฐกิจหรืออะไรสักอย่าง (ต้องขออภัยด้วยที่จำชื่อรายการไม่ได้ เพราะเปิดมาตอนที่รายการกำลังจะจบพอดี) เค้าอ้างถึงประโยคหนึ่งที่เขียนโดยนักเขียนที่ชื่อว่า Charles A. Jaffe (มั๊ง), ที่เขียนเอาไว้ตามข้างบน, แปลเป็นไทยได้ง่ายๆ “ไม่ใช่เงินเดือนหรอกที่ทำให้คุณรวย, มันคืออุปนิสัยการใช้จ่ายของคุณต่างหาก“

ช่วงนี้จัดห้องยกใหญ่ หนังสือที่ไม่ได้อ่านก็เอาขึ้นชั้น หนังสือที่อยากอ่านก็รื้อขึ้นมาจากกอง เอกสารที่ไม่ใช้ก็เอาเข้าแฟ้มหรือไม่ก็ทิ้ง เอกสารที่ไม่ควรอยู่ในห้อง ก็เอาไปที่ทำงาน ของที่ไม่ใช่ของในห้องก็เอาไปที่ห้องของมัน.. ของเยอะมากครับ เต็มห้องไปหมด ตอนนี้ไม่มีตู้ใส่ของเหล่านี้แล้ว จะวางกองบนโต๊ะก็ไม่ไหว ไม่มีพื้นที่ทำงาน แล้วก็ที่สำคัญ ของหลายอย่าง เพิ่งโดนไล่ที่ออกมาจากห้องนอน ก็ต้องมานั่งจัดกันให้เสร็จ ไม่งั๊นก็ไม่มีที่ให้วางเท้าเดิน …. แต่ว่าจัดมา 5 วันแล้ว ยังไปไม่ถึงไหนเลย

วันนี้ก่อนนอน ก็มีเรื่องให้เซ็งอีกแล้ว แผ่น DVD หนัง ซึ่งส่วนใหญ่เป็นของผม (แน่นอน มันก็เลยไม่สำคัญ สำหรับอีกคน) ถูกมองว่าเป็นของที่ไม่ควรจะวางเอาไว้ตรงนั้น ที่อยู่ใต้ทีวี ทั้งๆที่ มันก็สมควรที่จะอยู่คู่กับอุปกรณ์เล่นของมัน ด้วยเหตุผลที่ว่า รกๆ ฝุ่นๆ แหยะๆ

ช่วงที่ผ่านมา มีเรื่องที่ทำให้ชีวิตเปลี่ยนแปลง อย่างแรกก็คือการที่ผมไปยุ่งกับงานขายสินค้าทั่วประเทศอย่างเต็มตัว เป็นงานใหม่มีอะไรให้ทำเยอะขึ้น แล้วก็ต้องเรียนรู้อีกหลายเรื่อง พร้อมๆกับการที่ี่เลี้ยงของข้าวปั้นไม่ได้มาทำงานเนื่องจากป่วยเป็นเวลานานถึง 2 สัปดาห์ ผมก็เลยต้องสลับดูลูกกับทำงานอย่างนิดๆหน่อยๆ เหมือนกับไม่มีเวลาให้กับงานตลอดเวลา แต่ต้องดันงานให้เสร็จ ยังงงๆ อยู่บ้าง เพราะปกติมีเวลาทำนู่นนี่เยอะแยะ แลกว่างานจะเสร็จก็หมดเวลาทุกที ตอนนี้เวลายิ่งน้อยลงไปอีก แต่งานเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ กำลังพยายามปรับตัวให้ได้เร็วที่สุดครับ .. นี่ยังไม่รวมไปถึงความต้องการที่จะสร้างสรรค์ผลงานเขียน งานศิลปะงานดนตรี ซึ่งเป็นงานอดิเรกด้วยนะ

หลายวันที่ผ่านมานี้ ไม่ได้ Update Blog ส่วนตัวเลย ถึงแม้จะมีข้ออ้างว่าเดินทางไปกรุงเทพ ไม่มีคอมพิวเตอร์ใช้ ไม่มีอินเตอร์เน็ต ก็คงจะพอใช้ได้ เฉพาะช่วงที่อยู่กรุงเทพเท่านั้น กลับมาถึงบ้านแล้ว ก็ยังไม่ได้สนใจในสิ่งที่ตัวเองทำเอาไว้แล้วสักเท่าไหร่ ไม่รู้ว่ากลัวอะไรนักหนา ไม่รู้ว่าสับสนอะไร ไม่รู้ว่ามัวไปทำอะไรอยู่ที่ไหน ทุกวันที่ผ่านมาแทบจะหาผลงานไม่ได้เลย จะบอกว่าเคลียร์งานเอกสาร มันก็ไม่ได้เยอะแยะขนาดที่ทำวันเดียวไม่เสร็จ …. บ่นๆๆ แบบว่า ไม่พอใจตัวเองอีกแล้ว ไม่มีความก้าวหน้าอะไรสักเท่าไหร่

เลียนแบบเสี่ย Wit เอาเรื่องที่เว็บ ChangKui.com คุยในตอนที่ 115 คือ โปรแกรมที่ใช้ทุกๆวัน, สำหรับผม ตัวหลักๆ ก็จะมี WindowsXP Home, FireFox, IE, NotePad, Windows Live Messenger, Photoshop, Lightroom, Canon DPP, Media Player Classic, Media Monkey, MS Office, MindMapper, ส่วนโปรแกรมดนตรี ให้ไปฟังกันใน PSPnetcast ตอนที่ 2 กันนะครับ พูดไว้แล้ว ถ้าเอามาเขียนต่อตรงนี้ เดี๋ยวไม่มีใครไปฟัง 555

อ่านหนังสือเล่มนึงเค้าเขียนว่า นัก ปราชญ์ เบอร์ทรันด์ รัสเซลล์ เคยเขียนเอาไว้ว่า “ไม่มีอะไรที่ทำให้เหนื่อยล้าเท่ากับความลังเลใจ และไม่มีอะไรไร้ค่าเท่าสิ่งนี้แล้ว” รู้สึกแสบทรวงจริงๆ งานของผมเยอะแยะมาก สับสน ไม่รู้ว่าจะทำอะไรก่อนหลัง

กระทู้ในเว็บ Pantip.com ได้ระบุออกมาว่า โรงงานจรัญ13 โกง.. โดยการสอดใส้ …ก็รู้สึกตื่นเต้น ก็เลยเข้าไปอ่าน พยายามอ่านอย่างละเอียด เพราะมันเกี่ยวกับธุรกิจของเราจริงๆจังๆ  กด Link นี้ เข้าไปอ่านใน Pantip

วันนี้ผมเกิดอยากจะเอาหนังสือ ก็เลยตัดสินใจว่าวันนี้จะอ่านให้จบหนึ่งเล่ม นิตยาสารเล่มนี้มีชื่อว่า Secret (เล่มวันที่ 10 มกราคม 2552) บทความที่โดนใจ ชื่อบทความว่า “สมุดชีวิต : การเขียนเพื่อพัฒนาชีวิต และปลดปล่อยจิตวิญญาณ” บทความนี้เขียนโดย “ฐิติขวัญ เหลี่ยมศิริวัฒนา” เค้าเขียนว่าอย่างไรบ้าง ผมจะอ่านแล้วลองสรุปออกมาในแบบที่ผมเข้าใจ ใส่ไข่ตามประสาของผม

จริงอยู่ที่การทำธุรกิจ ไม่จำเป็นจะต้องเป็นธุรกิจที่ลงทุนสูง ต้องใช้เทคโนโลยีหายาก ใช้ความสามารถทางศิลปะหรือวิทยาศาสตร์ที่ไร้ผู้เทียมทาน คุณสามารถทำธุรกิจขายแซนวิช ทำธุรกิจขายซาลาเปา น้ำดื่ม อะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับชีวิตประจำวัน

เป็นอีกวันหนึ่งที่ผมมีความจำเป็นอย่างมากที่ต้องตื่นเช้า เนื่องจากมีงานตอนเช้าที่จะพลาดไม่ได้ และผมก็มีงานที่ยังทำไม่เสร็จ ก็คือการเตรียมตัวสอน ดังนั้นก็เลยพ่วงงานเข้าด้วยกัน และก็ตื่นเช้ากว่าปกติ หรือว่านอนน้อยกว่าปกตินั่นเอง “หมดเวลาโปรโมชั่นของการนอนแล้ว”