ในช่วงเวลาปีใหม่ไม่กี่วันนี่แหละ ที่ทำให้ผมได้มีเวลาหยุดคิดบ้าง ว่ามีอะไรที่พลาดไปบ้าง มีอะไรที่ขาดหายไปจากชีวิตบ้าง ในช่วงเวลาที่ชีวิตขึ้นไปสูงสุด และต่ำสุด เราเป็นอย่างไรบ้าง ได้รู้อะไร ได้ศึกษาอะไร และได้บทเรียนชีวิตอะไรบ้าง ผมก็พอจะสรุปเรื่องที่ผุดขึ้นมาในหัว ในช่วงเวลา 2-3 วันนี้ได้ดังนี้

หนังสือชื่อว่า “รวยได้ ไม่ต้องเอาถ่าน” เป็นหนังสือที่ผมเรียกเอาเองว่า เป็นหนังสือประเภท “จิตวิทยาแห่งความมั่งคั่งร่ำรวย” จะว่าแนวเดียวกับพวก Rich Dad / Poor Dad ก็ไม่ใช่ มันออกจะเป็นหนังสือที่อยู่ระหว่าง พวกหนังสือการเงินการลงทุน กับหนังสือพวก Positive Thinking.. ผมได้แนะนำให้เพื่อนๆ หลายๆคน ลองอ่านหนังสือเล่มนี้ แต่ก็ไม่แน่ใจว่า จะมีกี่คนกันที่มีเวลาลงมืออ่านหนังสือขนาดประมาณ 300 หน้าจนจบได้ ในเมื่อชีวิตเค้ามีอะไรให้ทำมากมายอยู่แล้ว ก็เลยคิดว่า จะลองเอาหนังสือเล่มนี้มาเล่าให้ฟังกันสั้นๆ

ต่อยอด POST ของเสี่ย pHz (http://phz.posterous.com), เสี่ย wit (http://wit.posterous.com) และคุณ Mash (http://www.mash.pmtkmitnb.com) จากหัวข้อเดียวกัน “โลกที่ไม่มีวันเหมือนเดิม” โดยขอยกโจทย์ของบันทึกนี้ มาจาก POST ของเสี่ย pHz เลย ก็คือ “การบันทึกเรื่องราวส่วนตัวว่าผ่านเหตุการณ์ใดเหตุการณ์หนึ่ง แล้วนับแต่นั้น วิธีการมองโลกเปลี่ยนไปอย่างไม่มีวันเหมือนเดิม”

ไม่ได้เขียนบ่นในเว็บไซต์ของตัวเองมานานมากแล้ว และก็ไม่ได้ทำอะไรตามที่ตั้งใจเอาไว้หลายอย่างด้วย นั่นก็เพราะว่าผมทำงานหลายอย่างเกินไป ตอนนี้ที่บริษัทมีปัญหาเรื่องพนักงาน คือพนักงานที่ทำงานได้ดี มีเหลือน้อย พนักงานลาออก พนักงานถูกบีบให้ออก พนักงานติดภาระต้องเลี้ยงลูก … และผมก็ดันไม่เก่งในการสอนให้คนอื่นทำงานเสียด้วย.. สุดท้ายก็ต้องทำเอง เพราะถ่ายทอดงานไม่เป็น และไม่เชื่อใจให้คนอื่นทำงานเอาซะเลย

บอกได้อย่างเต็มปากว่า ผมมีปัญหามากๆ ในด้านการเข้าสังคม การคบหาสมาคมกับคนอื่น การทำตัวเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ การแสดงออกต่อพ่อแม่, การทำตัวเป็นสามีที่ดีของภรรยา และการทำตัวเป็นพ่อที่ดีของลูก, ผมขาดความเสียสละ การอาสาทำอะไรสักอย่าง การให้เวลาของตัวเองแก่คนอื่น การมอบสิ่งของความเป็นตัวของตัวเองให้แก่คนอื่น และการอุทิศตนเพื่อสังคม ผมจำตั้งเป้าหมายเหล่านี้ขึ้นมา เพื่อเปลี่ยนแปลงตัวเอง ให้ผมเป็นบุคคลที่ดีขึ้นกว่านี้ น่าคบหามากกว่านี้ มีเพื่อน มี connection มากมายกว่านี้ ฯลฯ

ในส่วนของเป้าหมายด้านการงาน อาจจะดูน้อยไปนิด แต่ว่าแต่ละเรื่องนั้น เป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลานานมากๆ กว่าจะทำได้สำเร็จ โดยเฉพาะเรื่องการศึกษาเรียนรู้งานทั้งหมดของบริษัท มันไม่ง่ายเอาซะเลย และยิ่งต้องเขียนลงในหนังสือด้วยแล้ว ยิ่งยากใหญ่, สำหรับ เป้าหมาย 5 ข้อนี้ ผมคาดหวังเอาไว้ว่า มันจะเปลี่ยนคำว่างาน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผม ไม่ได้บอกตัวเองว่า “รัก” กลายเป็นความตื่นเต้น ท้าทาย และชอบมันขึ้นมา

ในส่วนของเป้าหมายกลุ่มนี้ มีเป้าหมายมากกว่ากลุ่มอื่นๆ เนื่องจากว่าเป็นสิ่งที่ “รัก” และชอบทำมากที่สุด, ผมสมารถแยกย่อยออกอีก เป็น 3 กลุ่มกิจกรรม คือ 1.กิจกรรมถ่ายภาพ, 2.กิจกรรมการเขียน Blog, และ 3.กิจกรรมเกี่ยวกับดนตรี .. สิ่งหลักๆ ของเป้าหมายในกลุ่มนี้ก็คือ การสร้างผลงาน ในเรื่องที่เกี่ยวข้อง ซึ่งส่วนใหญ่ คือ การเขียนเพื่อกระจายความรู้ที่ได้ศึกษา, และที่เหลือคือการเอาผลงานอวดสู่สายตาประชาชน