28 มิถุนายน 2548 ถ้าหากข้อมูลที่แสดงบนหน้าเว็บ Who.is ไม่ผิดพลาด นั่นคือวันที่ที่ผมจกทะเบียนโดเมนเนม Nattawut.com นี่ก็เข้าปีที่ 21 แล้ว ที่ผมเป็นเจ้าของโดเมนนี้
ในทุกๆ ปีที่ผ่านไป ทุกๆหลักกิโลของชีวิต ทุกๆ คนย่อมมีบทเรียนให้กับชีวิตของตัวเองเสมอ หลังจากที่สถานการณ์ความรุนแรงที่บ้านเกิดผมคลี่คลายได้เพียงวันหนึ่ง ผมก็เปิดเว็บไซต์ของผมขึ้นมาเพื่อแก้ไขและออกแบบมันใหม่อีกครั้ง
การเริ่มต้นจาก Blog ที่ว่างเปล่า และบทความตัวอย่างของ WordPress – “Hello World” เป็นบรรยากาศที่ผมคุ้นเคย การเริ่มทำเว็บไซต์ใหม่ ครั้งแล้ว ครั้งเล่า ไม่มีที่สิ้นสุด ในขณะที่คนอื่นๆ ก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว มีความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ผมกลับมาทำ Blog เริ่มต้นที่ 0 อีกครั้ง ผมย่ำอยู่กับที่อยู่อย่างนี้ไม่ได้ไปไหน
การทำซ้ำๆ แบบนี้มาตลอด 20 ปี มันให้บทเรียนอะไรกับผมได้บ้างล่ะ?
กาแฟจิบแรก ผ่านลิ้น ลงคอ รสชาติที่คุ้นเคย ผมคิดว่า Blog ของผมคือความพยายามที่ผมจะได้เป็นตัวของตัวเอง การที่หยุดเขียน Blog มันก็เหมือนจะสะท้อนความรู้สึกที่เป็น ผมรู้สึกว่าไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง ในวัย 46 ปีนี้ ตลอดที่ผ่านมา ผมยังหาตัวเองไม่เจอเลย และมันก็ไม่ได้แปลกอะไรหรอก ชีวิตมันก็อย่างนี้แหละ ผมเข้าใจมันมากขึ้นแล้ว
เพื่อนๆ และอีกหลายคนที่รู้จัก คนที่เคยมีเว็บไซต์เป็นของตัวเอง ส่วนใหญ่ล้มเลิกไป ไม่ใช่เพราะว่าเขาหาตัวเองไม่เจอหรอก ผมคิดว่าพวกเขาหาเจอแล้วล่ะ สิ่งที่เหมาะสมกับพวกเขา โปรเจคใหม่ งานใหม่ ชีวิตรูปแบบใหม่ อาชีพที่เป็นตัวเขาเอง สิ่งที่ตอบโจทย์ชีวิตของพวกเขามากกว่าการมี Blog เป็นของตัวเอง
เวลาที่เรารับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับความสำเร็จของผู้คน เรามักจะรับรู้ข้อมูลเพียงข้างเดียว ข้อมูลของผู้ที่ประสบความสำเร็จ มุมที่ประสบความสำเร็จ มีไม่มากหรอกที่เราจะได้เห็นมุมที่ล้มเหลวของพวกเขา
ผมเป็นคนหนึ่งที่ผ่านความล้มเหลวในการทำ Blog ที่ก่อให้เกิดความสำเร็จ เป็นส่วนหนึ่งของคนกลุ่มใหญ่ที่ยังไม่สามารถหาประโยชน์ หารายได้จากการทำ Blog ความไม่สมบูรณ์แบบของชีวิต ไม่เป็นไปตามฝัน มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตของทุกคน การทำ Blog ทำๆ หยุดๆ มันสอนผมแบบนั้น
ในทางตรงข้ามกันนั้น ก็มีคนที่ผมรู้จักอีกจำนวนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จในการเขียน Blog อย่างต่อเนื่อง และใช้ประโยชน์จากมันในแง่ของการแสดงออกถึงความเป็นตัวตนของตัวเอง และการสร้างรายได้จากตัวตนของพวกเขา และอีกหลายๆ คนที่มีรายได้อย่างเป็นเรื่องเป็นราวจากการเป็น Blogger
Blogger โบราณจัง แต่มันยังไม่ใช่อาชีพที่ตายไปเลยซะทีเดียว เดี๋ยวนี้มันแปรเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นที่กว้างกว่าเดิม คนกลุ่มนี้ถูกเรียกว่า “Content Creator” มันไม่ได้ถูกจำกัดอยู่เพียงแค่การเขียนเพียงอย่างเดียวแล้ว บางคนถ่ายภาพ บางคนสร้างวิดีโอคลิปสั้นๆ บางคนบันทึกข้อมูลเสียง การสื่อสารข้อมูลทุกรูปแบบผ่านช่องทางอินเตอร์เน็ตกลายเป็น Norm ของมนุษย์ดอทคอมแล้ว
ในวันที่สถานการณ์ความรุนแรงที่บ้านเกิดผมยังอุ่นๆ มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งลุกขึ้นมาทำกิจกรรมสร้างสรรค์เพื่อสร้างเมือง คนในพื้นที่ ผู้นำจังหวัด อินฟลูเอนเซอร์ สื่อ นักข่าว ต่างก็ช่วยกันนำเสนอภาพความเป็นอยู่ สถานที่ท่องเที่ยว วัฒนธรรม ความน่าอยู่ของจังหวัดเล็กๆ – ทุกคนลงมือทำด้วยความหวัง และความฝันว่าสักวันหนึ่งจะเห็นภาพของความสงบในพื้นที่
ผมรับรู้ได้ถึงความหวังในทุกครั้งที่ผมออกแบบเว็บไซต์ของผมใหม่ เหมือนกับชีวิต สิ่งแวดล้อมของชีวิต และกรอบความคิดที่พาให้ชีวิตผมอยู่รอดได้ “ความหวัง” ทุกครั้งที่ผมล้ม ผมลุกขึ้นมาได้ ไม่ใช่เพราะผมแข็งแกร่ง ไม่ใช่เพราะว่าผมเก่ง แต่คงเป็นเพราะผมยังรักษาความหวังเอาไว้ได้อยู่
ผมยังมีชีวิตอยู่ ผมยังหายใจอยู่ ยังคงแข็งแรง มีอาชีพ มีรายได้ ผมยังคงมีความหวังที่จะพบตัวตนที่เพมาะสมกับผม ชีวิตที่ใช่ และหากไม่เจอก็ไม่ได้แปลกอะไร นี่แหละชีวิต อย่างน้อยผมก็ยังคงมีความหวัง