“หากต้องการเขียนให้เก่ง ต้องลงมือเขียนในทุกๆ วัน” ผมคงจะเคยได้ยินคำกล่าวแบบนี้มาจากที่ไหนสักที่หนึ่ง พอได้ลองแล้ว ผมคิดว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะทำให้เป็นจริงได้ ไม่ใช่เพราะการเขียนมันยากหรอก แต่เพราะความคาดหวังของเราที่มีต่อสิ่งที่เราเขียนต่างหาก
ผมค่อยๆ เปลี่ยนความคิดทีละนิดหลังจากที่ได้อ่านแนวความคิดจากหนังสือหลายเล่ม ดู Youtube ของใครหลายคน เขามักจะบอกว่าให้ลงมือทำก่อน อย่าไปคาดหวังว่ามันจะต้องออกมาดี กุญแจสำคัญไม่ได้อยู่ที่ความสมบูรณ์แบบของสิ่งที่เราทำหรอก แต่มันอยู่ที่ความสม่ำเสมอของเราต่างหาก
“สม่ำเสมอ” แหม ดูเหมือนว่ามันจะง่ายนะ เปล่าเลย ไม่ มันก็ไม่ได้อย่างนั้นเลย เพราะอะไรล่ะ? เพราะว่ามันยังไม่ใช่สิ่งที่คุ้นเคยไง การยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบเป็นสิ่งที่ไม่คุ้นเคย เหมือนกับเวลาทำงาน เราถูกคาดหวังว่าจะต้องส่งงานที่สมบูรณ์แบบให้กับลูกค้า ให้กับเจ้านาย อย่างนั้นมาโดยตลอด เมื่อไหร่ที่มันไม่ได้อย่างที่มันควรจะเป็น เราจะโดนด่า
ช่างมัน โลกมันเปลี่ยนไปมากแล้ว โลกมันหมุนไปเร็วมาก เราต้องอยู่กับความไม่สมบูรณ์แบบซึ่งเป็นเรื่องปกติที่จะต้องเกิดในทุกๆ รายละเอียด ทุกๆ วินาทีของชีวิต เราต้องอยู่กับมันให้ได้ ใช้ชีวิตกับมันให้ได้
การเขียนทุกวันจะต้องไม่ใช่เพียงแค่การฝึกเขียนอะไรก็ได้ ไม่ใช่เพียงแค่ลับสมองให้ฝึกคิดสร้างสรรค์ มันจะต้องฝึกให้ตัวเราอยู่กับความไม่สมบูรณ์แบบของเราให้ได้ เราต้องคุ้นเคยกับมัน และทุกคนที่อยู่รอบตัวเราต้องคุ้นเคยกับความเป็นปกติที่เราควรจะเป็น อย่าให้ความคาดหวังของเขาทำให้เราต้องบาดเจ็บอีกเลย
ชีวิตที่สร้างสรรค์ ในทุกๆวัน มันจะต้องเป็นแบบนั้น น่าเกลียด ไม่เป็นเรื่องเป็นราว ไม่ได้ศัพท์ ไม่สื่อความหมายอะไรเลย ชีวิตไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบในทุกๆ วัน แต่มันคือการขัดเกลางานที่สร้างสรรค์เอาไว้ ให้เป็นรูปเป็นร่าง เป็นเรื่องเป็นราวในทุกๆ วันต่างหาก